نگاهی به لباس محلی تایباد خراسان رضوی

از دسترنج خود بوده است. که از پنبه و پشم تهیه می شده است و متناسب با آب و هوای منطقه، و لباس ها عموماً آزاد و گشاد تهیه می گردد و از جهتی حجاب اسلامی مردان و زنان را پوشش می دهد.
الف: #کلاه_قرص. کلاهی محکم، سیم دوزی شده و ضخیم..
ب: #مِندیل. که به آن سِلّه، عمامه و لُنگُته نیز می گویند. پارچه ای سفید است به طول عمر و عرض 0/5 متر، آن را دور سر می پیچند و در تابستان حدود نیم متر دنباله آویزان می کنند و در زمستان دنباله را بیشتر نموده، به دور گردن پیچیده و چانه را نیز می پوشاند..
ج: #پیراهن_و_شلوار. که بیشتر از پارچه ی سفید استفاده می شود، پیراهن بلندیش به زانو می رسد و شلوار قسمت بالایش بسیار پرچین و گشاد که هر چه به سمت ساق پا می رود، تنگ تر می گردد..
د: #شال_کمر. پارچه ای نسبتا ضخیم که در زمستان دور کمر می پیچند.
ه: #واسکت_یا_جلیقه. که به نیم تنه نیز معروف است. با چهار جیبِ کوچک و بدون آستین، که از قسمت جلو تا پایین دکمه می خورد وباز و بسته می شود.
و: #پالتو. از پشم گوسفند یا بز قهوه ای، که پس از رشتن و بافتن با فرت و مالش دادن با آب گرم تهیه می شود.
ز: #چُخَه. از جنس پالتو یا پارچه ضخیم دیگر، و از پالتو بلندتر و با آستین های بسیار بلند، که قد آن تا زیر ساق پا می رسد و لباس زمستانی است..
ح: #پای_تابه. یا #پِیتاوه. پشم بره را باریک می ریسند و می بافند و در زمستان جهت حفظ ساق پا از سرما، و در گرما و در بیابان ها برای جلوگیری از خار خوردگی ساق به ساق پا می پیچند.
ط: #نمد. لباس بلند و پشمی و ضخیم زمستانی چوپانان..