اوضاع جغرافیای طبیعی تایباد در قرن هشتم.
درباره سایت
آخرین مطالب
امکانات وب
#نظر_جرج_کرزن_درباره_ایل_تیموریایل تیموری؛ یکی از نام‌های کهن و کمتر گفته‌شده در تاریخ سرحدات خراسان.
جرج کرزن، در کتاب ارزشمند «ایران و قضیه ایران»، تیموریان را از جمله طوایف چهارایماق می‌داند؛ جماعت‌هایی کوچ‌نشین که در گستره مرزی ایران و افغانستان رفت‌وآمد و سکونت داشته‌اند.به روایت کرزن، بخش بزرگی از تیموریان در دوره‌های گذشته از ایران به افغانستان کوچ کردند و گروهی از آنان در جریان محاصره هرات در سال ۱۲۳۵ خورشیدی، دوباره به ایران بازگشتند و در ناحیه خانه‌گشا، نزدیک مشهد، اسکان یافتند.در ادا
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
اگر روزی از من بپرسند، خانه‌ات کجاست؟ می‌گویم: جایی در شرقِ خراسانِ کهن؛ آنجا که باد، آزادانه می‌وزد و آفتاب، بر دشت‌هایش می‌تابد؛ جایی که نامش #طی‌باد. است. سرزمینی ساده، اما پر از قصه؛ پر از خاطره؛ پر از مردمانی که هر کدام، بخشی از تاریخش را ساخته‌اند. و من خوشحالم که از این خاک می‌نویسم، از این نام، از این دیار و از قصه‌هایی که هنوز در کوچه‌ها، دشت‌ها و بادهایش جاری‌ست....... کانال #طی_باد. در تلگرام Ali Mirzaie Taybad
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
ابوالمفاخر یحیی باخرزیدر لابه‌لای متون کهن اسلامی، آگاهی چندانی از سال‌های نخستین زندگی و دوران رشد و بالندگی ابوالمفاخر یحیی باخرزی در دست نیست. آنچه مسلم است، وی نوه‌ی شیخ سیف‌الدین باخرزی، از بزرگان تصوف خراسان بود که جایگاهی ویژه در میان علما و مشایخ زمان خود داشت.
ابوالمفاخر در قرن هشتم هجری، در فضای پرشکوه فرهنگی و معنوی خراسان بالید و به‌عنوان یکی از دانشمندان نام‌آور آن عصر شناخته شد. او سرانجام در سال ۷۳۶ هـ.ق در بخارا درگذشت و یادگارهای ارزشمندی از خود بر جای گذاشت. مهم‌ترین تألیف او
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
در خانه‌های روستایی تایبادفرش فقط یک زیرانداز نیست؛ بخشی از زندگی است. هنری که بیشتر به دستان زنان و دختران سپرده شده و از کودکی با آن بزرگ می‌شوند. قالیبافی برایشان هم کار است، هم روایت؛ روایتی از صبر، زمان و نقش‌هایی که آرام‌آرام جان می‌گیرند.
دارهای قالی در بیشتر فصل‌ها برپاست، اما زمستان‌ها جان تازه‌ای می‌گیرد؛ روزهایی که سکوت روستا با ضرباهنگ دست‌ها و گره‌ها شکسته می‌شود.گذشته از قالی و قالیچه و پشتی که امروز رواج دارد، در سال‌های دور، بافته‌هایی چون کناره، توبره، قروت‌دان، پاردم و افسار ن
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
باخرزِ کهن، صدای مانده در خاک....«تا فراق تو منِ دلشده را پیش آمد
به صد اندوهِ غم و درد و بلا پیش آمد…»گر دهد دست که روزی به وصال تو رسم با تو گویم که مرا بی تو چها پیش آمد..شاعر خواجه علاءالدین علی صانعی...منبع... تذکرة مجالس النفایس علیشیر نوایی در منطقه تاریخی رِزه..قبرستان تاریخی #شاهزاده_قاسم. در شهر مشهد ریزه..سنگی خاموش روایتگر شاعری استکه فراق را زیستو وصال را به شعر سپرد؛خواجه علاءالدین علی صانعی باخرزی از نام‌های بلندِ #باخرز_کهن. و #رزه. او می‌دانستراه عشق بی‌رنج نمی‌شودو آدمی،هر قدر
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
پلی به گذشته؛ آیین‌های رمضان در سرحدات تایباددر سرزمین بادهای شرقی و دشت‌های بی‌انتها، در حوالی تایباد و روستاهای سرحدات، رمضان فقط یک ماه نبود؛ یک «حال» بود، یک هوای تازه که از کوچه‌های خاکی می‌گذشت و بر دل‌ها می‌نشست.
شبِ پیش از فرارسیدن ماه مبارک، عالمِ و بزرگ محل همراه با جمعی از مردان و نوجوانان روستا، فانوس به دست و دل به نور ایمان سپرده، در کوی و برزن راه می‌افتادند. صدایشان آرام‌آرام در تاریکی شب می‌پیچید و آیین «رمضانی» آغاز میشد؛ رسمی برای خبر دادن، برای بیدار کردن دل‌ها پیش از آنکه
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
#ملک_باخرزی | پژواک یک شاعر خراسانی از دیار باخرز کهن...تاریخ ادبیات خراسان کهن تنها به شاعران پرآوازه خلاصه نمی‌شود؛ در میان برگ‌های کهن آن، نام‌هایی دیده می‌شود که هرچند کمتر شناخته شده‌اند، اما سهمی ارزشمند در میراث شعر فارسی داشته‌اند.
ملک باخرزی یکی از همین چهره‌هاست؛ شاعری از دیار باخرز کهن که در سده نهم هجری می‌زیست و نامش در منابع معتبر ادبی، از جمله مجالس‌النفائس امیرعلیشیر نوایی، ثبت شده است.هرچند دیوان او تا در زمان حاضر به دست ما نرسیده و تنها ابیاتی پراکنده از وی باقی مانده است، ا
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
به بهانه آغاز تابستان..تابستان در تایباد یعنی...
فصل هندوانه‌های شیرین، خربزه‌های خوش‌عطر، انگورهای روچه، عسکری و لعل قرمز که زیر آفتاب داغ تابستان به شیرینی می‌رسند و زردآلوهای خوافی که عطرشان در کوچه‌باغ‌های مهروس می‌پیچد.تابستان یعنی پالیزهای گرمه در مهروس؛ دشتبون بودن .از سپیده‌دم تا غروب، چشم‌به‌راه رسیدن میوه‌ها بودن در میان فیش‌فیش بادهای ۱۲۰ روزه، روزگار را با سایه‌بان‌های ساده و نگاه به افق می‌گذراندند.. آب‌بازی در چاه‌های مهروس، خنکای آب بر تن داغ، قاچ هندوانه و خربزه کنار جوی، گرمه
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
دِرو؛ خاتمه یک رنج، آغاز یک جشندر دشت‌های گندم‌خیز تایباد، دِرو تنها بریدن خوشه‌ها نبود؛ روایتی بود از همدلی، بخشندگی و باور به برکت. هر خوشه‌ای که با داس بر زمین می‌افتاد، نشانی از ماه‌ها تلاش و امید کشاورز بود..
رسم بر این بود که با خاتمه یافتن برداشت یک مزرعه، دروگران بی‌درنگ راهی مزرعه‌ای دیگر شوند تا دست یاری به همسایه بدهند. محصول، اگرچه از آنِ یک نفر بود، اما شادی برداشتش میان همه تقسیم میشد.وقتی تنها چند ردیف گندم باقی می‌ماند، زمزمه دعا، صلوات و رباعی در دشت می‌پیچید. آخرین خوشه‌ها را
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
#ملک_باخرزی | پژواک یک شاعر خراسانی از دیار باخرز کهن...تاریخ ادبیات خراسان کهن تنها به شاعران پرآوازه خلاصه نمی‌شود؛ در میان برگ‌های کهن آن، نام‌هایی دیده می‌شود که هرچند کمتر شناخته شده‌اند، اما سهمی ارزشمند در میراث شعر فارسی داشته‌اند.
ملک باخرزی یکی از همین چهره‌هاست؛ شاعری از دیار باخرز کهن که در سده نهم هجری می‌زیست و نامش در منابع معتبر ادبی، از جمله مجالس‌النفائس امیرعلیشیر نوایی، ثبت شده است.هرچند دیوان او تا در زمان حاضر به دست ما نرسیده و تنها ابیاتی پراکنده از وی باقی مانده است، ا
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
#نغمهٔ_طی_باد.....چو دوتارِ کهن در بادِ سرحد نغمه سر سازد،
دلِ خسته ز آوازش رهِ باغِ سحر بازدز گنبدهای مولانا صفای عشق می‌بارد،نسیمِ صبح در صحنش غبارِ غم فرو ریزدنگهبانِ زمان، میلِ کرات استاده در صحرا،که از تاریخِ این مرز و بوم، افسانه‌ها گویدرباطِ کهنِ عباس‌آباد، آرامِ رهپویان،هنوز از گامِ کاروان، هزاران خاطره بوید«طی باد» قصه‌خوانِ این دیارِ آفتاب و باد،ز دوتار و میل و مولانا، ترانه می‌سرایدبمان ای نامِ نیکِ سرحداتِ خاورِ ایران،که تا باد است و خاک است، یادِ تو هرگز نمی‌میردAli Mirzaie Taybad.
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
u200d تا خراسان کهن راهی نیست..
نوروز متفاوت 1403
میزبان شما در شهرستان #تایباد. هستیم..
نگاهی به مسجد و مزار #شاهزاده_قاسم. شهر #مشهد_ریزه. #تایباد. #خراسان_رضوی.
مربوط به دوره #صفویه.
#تایباد_را_باید_دید.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و نهم بهمن ۱۴۰۲ ساعت 9:46 توسط Ali mirzaie
|
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
گوشه ای از مَـتَـل های قدیمی #تایبادی'>تایبادی.به لهجه #طی_بادی.تقدیم به شما #مـتـل.ها قصه های کوتاهی هستند با مضامینی لطیف و سرگرم کنند یا قسمتی از آن معمولاً به صورت شعر یا مقفع یا شبیه بحـر طویل است متل ها رو در گذشته مادربزرگ، پدربزرگ ها تایبادی شب ها در ابتدای داستان برای بچه ها می گفتند.. نَـنَـه نـو مِـیـُم درد بـی دِرمـو مِـیـُم از خَـنَـه پیـشـو مِـیـُم مسـکَه بـا لِـی نـو مِـیـُم خـنـه پـیـشـو تَـریـکـه لِـنگـای بـی بـی بَـریـکَـه.. ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
به بهانه ثبت جهانی کاروانسرای تاریخی عباس آباد تایباد..نگاهی به کاروانسرای تاریخی عباس آباد تایباد...ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور
گوشه ای دیگر از آداب ازدواجِ قدیم.در فرهنگ مردم #تایباد. و باخرز... کُـوش به پا کُـنی ( کفش به پا کردن )قدیم که لباس و کفشی که خانواده ی داماد برای عروس می آوردند در شب حنابندان بر تن عروس توسط همان زن خوشبخت پوشانده میشدکفش ها معمولا سفید انتخاب میشد و چون در گذشته عروس خانم هرگز به بازار جهت خرید نمی رفت از پیش اندازه ی پای عروس را با #نخ. می گرفتند یا به اندازه ی پای کسی از اقوام که با او هم پا بود می گرفتندکفش رو که عروس به پا می کرد هلهله ی شادی و نقل و کشمش به سر عروس پاشیدن می گرفت..تَـه کُـوشی.. ( ته کفشی) در این شب عروس خانم کفش سفید رو به پا نمی کرد تا هدیه ای از طرف مادر داماد پیشکش شود.در گذشته معمولا نقره یا مس که اهمیت بیشتر داشت هدیه داده میشداین هدیه به تَـه کُـوشی ( ته کفشی) معروف بود...منبع: ادامه مطلب
برچسب:
نویسنده: ساناز صالح‌پور